1. Płyta pilśniowa twarda – Klasyka gatunku
To materiał, który z pewnością kojarzysz ze starych mebli. Ciemnobrązowa, z charakterystyczną chropowatą strukturą „siateczki” po jednej stronie.
- Jak powstaje? To produkt całkowicie naturalny, powstający ze spilśnionych włókien drzewnych, sprasowanych pod wysokim ciśnieniem i w wysokiej temperaturze, często bez dodatku syntetycznych klejów (lepiszczem jest naturalna lignina z drewna).
- Zalety: Jest to materiał ekologiczny, tani i elastyczny, co ułatwia jego montaż (np. przybijanie gwoździami tapicerskimi).
- Wady: Surowa płyta pilśniowa jest bardzo higroskopijna – szybko chłonie wilgoć z otoczenia, co może prowadzić do jej falowania i odkształcania (częsty widok w starych szafach w wilgotnych piwnicach). Jest też mniej estetyczna.
2. HDF (High Density Fibreboard) – Nowoczesny standard jakości
HDF to ewolucja płyty pilśniowej. Nazwa oznacza „płytę z włókien drzewnych o wysokiej gęstości”.
- Jak powstaje? Proces produkcji jest podobny do MDF, ale ciśnienie prasowania jest znacznie wyższe. Dzięki temu materiał jest niewiarygodnie twardy, gęsty i gładki z obu stron.
- Zalety:
- Estetyka i higiena: Płyty HDF przeznaczone na plecy mebli są zazwyczaj lakierowane jednostronnie. Dostępne są w kolorach dopasowanych do wnętrza mebla (najczęściej biały, szary, czarny lub dekory drewnopodobne). Taka powierzchnia jest łatwa do umycia i odporna na zabrudzenia.
- Sztywność: HDF jest znacznie sztywniejszy od klasycznej pilśni, co lepiej stabilizuje mebel.
- Odporność: Lakierowana powierzchnia stanowi barierę dla wilgoci.
- Werdykt: We współczesnym, dobrym stolarstwie HDF jest bezdyskusyjnym standardem. Jeśli zamawiasz nowe meble kuchenne czy szafę wnękową, upewnij się, że plecy będą wykonane z lakierowanego HDF-u, a nie surowej pilśni.
Tarcica – Powrót do korzeni stolarstwa
Choć w produkcji mebli skrzyniowych (szafy, komody) królują płyty wiórowe i MDF, to tarcica – czyli prawdziwe, lite drewno – wciąż jest materiałem niezastąpionym tam, gdzie liczy się konstrukcyjna wytrzymałość i naturalność.
Tarcica to nic innego jak drewno okrągłe (kłody) przetarte w tartaku na deski, bale, krawędziaki czy łaty, a następnie poddane procesowi profesjonalnego suszenia komorowego (do wilgotności ok. 8-12% dla meblarstwa).
Do czego używa się suchej tarcicy (najczęściej iglastej – sosnowej lub świerkowej) w nowoczesnym warsztacie?
- Ukryte stelaże: To fundament mebli tapicerowanych. Każda solidna sofa czy fotel kryje pod tkaniną szkielet wykonany z listew i krawędziaków z litego drewna, które przenoszą największe obciążenia.
- Elementy montażowe i wzmacniające: Listwy z tarcicy służą do wzmacniania konstrukcji dużych szaf, tworzenia cokołów, a także jako łaty montażowe przytwierdzane do ściany, na których wiesza się szafki.
- Mała architektura i wykończenia: Tarcica jest idealna na progi, listwy przypodłogowe (dla fanów naturalnego drewna), a także na elementy architektury ogrodowej (np. donice, pergole), o ile zostanie odpowiednio zaimpregnowana.
- Schody i parapety: Tu stosuje się tarcicę wyższej klasy (często liściastą, jak dąb czy jesion), klejoną warstwowo, aby zapobiec wypaczaniu.
Pamiętaj: Używanie mokrej, niesezonowanej tarcicy w meblarstwie to błąd w sztuce! Drewno wysychając w gotowym meblu, skurczy się, popęka i wypaczy całą konstrukcję. Dlatego zawsze wybieraj tarcicę suchą, o sprawdzonej wilgotności.